Na zeven jaar bij AZ Sint-Blasius koos Ilse ervoor om haar loopbaan elders verder te zetten. Ze ging op zoek naar een job die beter te combineren was met haar gezin. Die tussenstap leerde haar niet alleen wat ze belangrijk vindt in haar werk, maar ook wat ze aan het ziekenhuis miste. Toen AZ Sint-Blasius haar opnieuw uitnodigde om kennis te maken, vond ze er uiteindelijk een functie die vandaag helemaal bij haar leven past.
Zeven jaar vertrouwd terrein
Voor Ilse was AZ Sint-Blasius jarenlang een vertrouwde plek. Stage liep ze er al en in mei 2017 startte ze er ook als psychiatrisch verpleegkundige. Ze werkte eerst op de PAAZ (Psychiatrische Afdeling), vervolgens in de mobiele ploeg en keerde daarna opnieuw terug naar de PAAZ.
Begin 2024 maakte ze de overstap naar N3B (verblijfsafdeling). Een nieuwe omgeving én inhoudelijk een stevige uitdaging voor iemand met een opleiding als psychiatrisch verpleegkundige. “Ik heb mezelf echt moeten bijscholen om daar mee te kunnen draaien, maar ik deed de job heel graag. De sfeer was goed en ik had fijne collega’s.”
Toch merkte ze dat haar uurrooster steeds moeilijker te combineren viel met haar gezin. Met twee kinderen en een dochter die extra zorg nodig heeft, werd work-life balance steeds belangrijker.
Op zoek naar meer ruimte voor haar gezin
Toen een voormalige collega haar vertelde over zijn werk in een woonzorgcentrum, besloot Ilse eens mee te lopen. Het andere ritme sprak haar meteen aan. In juni 2024 maakte ze de overstap.
“Daar werkte ik veel vroege diensten. Daardoor kon ik mijn kinderen van school halen en had ik meer tijd voor mijn gezin. Dat was op dat moment precies wat ik nodig had.”
Ook professioneel kwam ze in een heel andere omgeving terecht. Ze leerde werken met minder materiaal en kreeg veel verantwoordelijkheid. Soms was ze de enige verpleegkundige op de afdeling.
Die ervaring deed haar groeien. “Ik voel me vandaag veel zelfzekerder dan vroeger. Je leert zelfstandig beslissingen nemen, maar ik besefte ook hoe waardevol het is om collega’s rond je te hebben op wie je kan terugvallen.”
Soms ontdek je pas op afstand wat je mist
Hoewel ze haar werk in het woonzorgcentrum graag deed, begon Ilse na verloop van tijd bepaalde aspecten van het ziekenhuis te missen.
De afwisseling bijvoorbeeld. “In een ziekenhuis kom je in contact met heel verschillende patiënten, leeftijden en pathologieën. Dat miste ik steeds meer. Op een bepaald moment begon ik zelfs infuustherapie te missen”, lacht ze.
Ook de manier van werken bij AZ Sint-Blasius kwam opnieuw in beeld. Zo waardeerde ze achteraf meer hoeveel inspraak het systeem van zelfroosteren geeft. “Je hebt toch een groot stuk controle over je eigen planning. Dat is iets waarvan ik pas later besefte hoe belangrijk het voor mij is.”
Toch dacht ze aanvankelijk niet aan terugkeren. Voor haar voelde haar tijd bij AZ Sint-Blasius als een afgesloten hoofdstuk. Ze keek naar verschillende andere mogelijkheden, binnen én buiten een ziekenhuisomgeving.
Tot er een mail van AZ Sint-Blasius in haar mailbox verscheen.
“Dat mailtje gaf mij het gevoel dat ik nog altijd welkom was”
De boodschap was eenvoudig: ook wie ooit vertrokken was, mocht altijd opnieuw komen luisteren naar de mogelijkheden binnen het ziekenhuis.
Voor Ilse betekende die uitnodiging meer dan ze op voorhand had verwacht.
“Het gaf mij het gevoel dat mijn ervaring nog altijd gewaardeerd werd en dat ik welkom was om opnieuw te komen praten. Dat heeft mij echt geholpen om die stap te zetten.”
Kort daarna zag ze een vacature voor een vaste mobiele functie in de nacht, aan 60%. Plots vielen verschillende puzzelstukken samen. Met ongeveer tien nachten per maand bood het uurrooster haar de ruimte die ze zocht voor haar gezin, terwijl ze tegelijk opnieuw in de ziekenhuisomgeving kon werken die ze was gaan missen.
Ook het vertrouwde karakter van AZ Sint-Blasius speelde mee. “Het ziekenhuis is niet zo groot. Voor mij voelt dat persoonlijk en familiaal. Ik kende bovendien al enkele mensen binnen de algemene waak en wist bij wie ik terechtkon. Dat gaf mij een veilig gevoel.”
In januari 2025 keerde ze terug.
Vertrouwd, maar toch anders
Opnieuw binnenstappen voelde niet alsof ze helemaal opnieuw moest beginnen. Ze kende het ziekenhuis, wist hoe bepaalde praktische zaken werkten en kwam onderweg regelmatig bekende gezichten tegen.
Tegelijk kwam ze zelf anders terug dan de eerste keer.
“Je kent je weg, maar je hebt ondertussen ook meer ervaring. Ik voel me veel zekerder in mijn job. Natuurlijk is het altijd even zoeken wanneer je op verschillende afdelingen werkt, maar ik weet dat ik collega’s heb op wie ik kan terugvallen.”
Vandaag werkt ze samen met de vaste nachtploegen van verschillende afdelingen. Vooral de collegialiteit waardeert ze. “Er wordt veel gelachen, maar we zijn ook solidair. Als iemand hulp nodig heeft, springen we voor elkaar in.”
Wat past bij jouw leven?
Vandaag weet Ilse heel goed wat voor haar belangrijk is in een job: een haalbare combinatie met haar gezin, een uurrooster waarop ze voldoende grip heeft, fijne collega’s en leidinggevenden bij wie ze dingen kan bespreken.
“Het is voor mij echt de combinatie. Ik werk op enkele minuten van huis, kan mijn werk goed afstemmen op mijn gezin en voel me goed bij mijn collega’s en leidinggevenden. Ik kom graag werken.”
Aan voormalige collega’s die zelf twijfelen over een terugkeer, geeft ze dan ook vooral één advies: kijk eerst naar wat jij nodig hebt.
“Je kan én mag altijd opnieuw contact opnemen en eens komen luisteren naar wat er mogelijk is. Misschien is er vandaag geen functie die bij jou past, maar later wel. Je kan ook vragen om eens mee te lopen. Het onbekende kan spannend zijn, maar je weet pas wat mogelijk is als je het gesprek aangaat.”
Zelf dacht ze ooit dat haar hoofdstuk bij AZ Sint-Blasius afgesloten was. Vandaag kijkt ze daar anders naar.
Soms moet je even afstand nemen om te ontdekken wat je belangrijk vindt. En soms brengt die zoektocht je uiteindelijk terug naar een vertrouwde plek – maar op een manier die beter past bij wie je vandaag bent.